Mirjam Sibbel leeft op het ritme van de Maas

Samenwerken op en rond het water

Mirjam is sinds vier jaar voorzitter van de Maastrichtsche Watersportclub. Naast haar voorzitterschap is ze zelf ook actief als wedstrijd- en toerroeier. De vereniging telt ongeveer 420 leden, waarbij de roeiers naast de havenleden de grootste ledengroep vormen.

“De vereniging is voor iedereen een veilige haven.” Mensen van verschillende leeftijden komen hier samen. “We hebben actieve leden tussen de 16 en 80 jaar. We onderhouden ook warme banden met de studentenroeivereniging Saurus op de Zuid-Willemsvaart. Hiervan stromen een aantal roeiers na hun studententijd door naar MWC.” Binnen de club draait alles om samenwerking. “Een roeiboot, bijvoorbeeld, krijg je niet in je eentje veilig in en uit het water. Leden helpen elkaar, overleggen goed en moeten op elkaar kunnen vertrouwen. Dat zorgt voor een sterke band én voor duidelijke gewoontes die het reilen en zeilen binnen de club bepalen,” stipt Mirjam aan.

Samenwerken op en met de Maas

Een van die vaste gewoontes is elkaar elke dag de vraag stellen: “Hoe is het met de Maas? Mirjam beschouwt de Maas als een belangrijk moederfiguur in het gebied: een krachtige en centrale aanwezigheid die het gebied en het leven eromheen mede vormgeeft. Leden delen wat ze zien en ervaren. Hoe sterk is de stroming? Hoe hoog staat het water? Is het veilig om te varen? Samen bepalen ze hoe de Maas erbij ligt en waar ze die dag rekening mee moeten houden.

De leden werken dus niet alleen met elkaar samen, maar ook met de rivier. Ze proberen haar te lezen en bewegen mee met wat zij toelaat. Op rustige dagen geeft de Maas ruimte voor sport en ontspanning. Maar ze kan ook krachtig en onvoorspelbaar zijn. De Maas vraagt om zorgvuldige aandacht van haar omgeving. Juist daarom besteedt de club veel aandacht aan veiligheid en respect voor het water. Zo dragen de roeiers verplicht fluorescerende kleding om hun zichtbaarheid op het water te vergroten. De clubkleding wordt enkel gedragen tijdens toertochten en wedstrijden.

“De Maas is het kloppend hart van onze vereniging.”

Verbondenheid met de Maas

“Zonder de Maas zou de watersportclub niet bestaan”, zegt Mirjam. De rivier is de plek waar de leden sporten, elkaar ontmoeten en samen ervaringen opdoen. Tegelijk is de Maas ook het leefgebied van onder meer ijsvogels, bevers en veel verschillende vissen.

De club probeert daarom zorgvuldig om te gaan met het water en met andere gebruikers. "Het bestuur onderhoudt nauw contact met andere watersportverenigingen in de omgeving, zoals de naburige waterskivereniging en de recreatieve zwemmers bij het Grindgat. Wanneer dat nodig is, bijvoorbeeld rond de opgaven voor het Zuidelijk Maasdal, zoeken de verenigingen elkaar op tijdens een gezamenlijke bijeenkomst. Het belangrijkste doel is dat iedereen op een veilige en prettige manier van de rivier gebruik kan maken."

Dat overleg wordt steeds belangrijker. Door de toename van het aantal gebruikers van de Maas is het zaak om rekening met elkaar te houden. Ook binnenvaartschepen worden groter en gemotoriseerde boten zorgen soms voor hoge golven en overlast. Goede afstemming is daarom nodig om het gebruik van de rivier voor iedereen veilig en aangenaam te houden.

Zuinig zijn op de rivier

De Maas is een krachtige rivier, maar tegelijk ook fragiel. Zo noemt Mirjam het voorbeeld van een ongeluk met een schip bij de stuw van Borgharen: “Dit was een belangrijk moment voor de club. Het waterpeil zakte sterk en een deel van de Maas lag bijna droog. De gevolgen voor de club en omgeving waren groot: de boten in onze haven lagen op hun kiel en de steigers dreven niet meer. Onze leden mochten niet meer het water op. Er gold een algemeen vaarverbod.”

Het maakte opnieuw duidelijk hoe afhankelijk de vereniging van de rivier is. “De drukte van het scheepvaartverkeer en de extreme veranderingen in waterstanden leggen druk op de toekomstplannen van de club. We willen daarom tijdig inspelen op veranderingen en onze plek voor de toekomst veiligstellen. Voor onze leden is de club namelijk een vertrouwde thuishaven. De snelle ontwikkelingen vragen veel van ons aanpassingsvermogen.”

Voor de toekomst hoopt Mirjam daarom op meer aandacht voor duurzame boten, lagere snelheden en recreatie op eigen kracht, zoals roeien. Daarom moeten we zuinig zijn op deze krachtige dame,” zegt Mirjam, doelend op de rivier, “én op iedereen die dagelijks van haar gebruikmaakt.”